Nadat hij in zijn vorige tentoonstelling Cinematics met de emoties van de toeschouwers speelde, neemt Nicolas Provost ons met Plot Point mee op een adembeklemmende reis. De zintuigelijke schok blijft een wezenlijk onderdeel van de kijkervaring, maar ditmaal dwingt hij ons ook om een verhaal te creëren. Deze kunstwerken zijn uit intuïtie geboren, en intuïtie is voor de toeschouwers de sleutel tot deze kunstwerken. De films, die de donkerste hoeken van onze verbeelding aftasten, zijn mysterieuze puzzels die hun betekenis nooit helemaal blootgeven, waardoor hun wezen deels verhuld blijft, ondanks de verspreide hints.
De Amerikaanse politiewereld met zijn huilende politiewagens, uniformen, ambulances en overvolle straten, verandert alras in een perfect filmlandschap, waarin de grens tussen realiteit en fictie vervaagt; ook de narratieve regels van de cinema (spanningsboog, climax, plot point) worden in vraag gesteld door met ons verwachtingspatroon te spelen en het mysterie onopgelost te laten (Plot Point). De geruststellende wereld van de vermenigvuldigde kussen wordt versplinterd door een stroboscopisch effect waardoor we ons verliezen in een duizelingwekkende vertigo die, zoals vaak in de cinema van Provost, liefde in een geestdriftige strijd transformeert die de monsters uiteindelijk ontmaskert (Gravity). De onrust van een vuurwerk in de achtergrond contrasteert met een ontmoeting van twee mensen, uitgerekt in de tijd, alsof de personages onder water wandelen en gekluisterd zijn door het gewicht van de materie; het doet een beroep doen op het onderbewuste cinematografische en emotionele geheugen van de kijker (The Divers). Om ten slotte de beperkingen van het realisme los te laten en terug te keren naar de spiegelbeelden van Provosts vermaarde vroegere werken; we duiken in een kosmische oceaan van voortdurend metamorfoserende, barokke wentelingen waarin onze geest geruststellende vormen probeert te vinden vooraleer de spookachtige demonen onze blik verdoezelen (Suspension). In het hart van al deze betoverende beelden ligt de cinema zelf, in zijn wezenlijke definitie - gebouwd met veranderde tijd en beweging, een nieuwe visie creërend door hevige gevoelens.
Hoewel de films kunnen beschouwd worden als autonome entiteiten, ontstaan er door hun vertoning in de Tim Van Laere Gallery onloochenbare verbanden; zoals de titels van de opeenvolgende films aanduiden - van Plot Point over Gravity en The Divers tot Suspension - worden we fysiek meegetrokken in de verkenning van een terrein dat geleidelijk verglijdt van realistisch en vertrouwd naar ontontgonnen. Provost speelt eens te meer met verschillende kunstvormen: de aanwezigheid van stills in de expositieruimte vergroot het mysterie van de films - verbijsterde elementen van nieuwe raadsels. Voor onze geprikkelde zintuigen en onze kijk, volledig verrukt door de schoonheid en de kracht van Provosts duistere poëzie, zijn alle vragen irrelevant.

Muriel Andrin

After playing on the spectators’ emotions in Cinematics, his previous exhibition, Nicolas Provost takes us for an apnoeic journey with Plot Point. If the sensory shock remains an essential part of the process, this time Provost also triggers our storytelling skills. Intuition is at the core of these works of art both in the way they are conceived and in the way they are invested by the viewer. Never truly giving away their essence and meaning, the films are mystery puzzles leaving scattered clues and teasing our darkest imagination and impulses. Real and well-known American cop land with its howling police cars, uniforms, ambulances, and crowded streets, very soon turns into a perfect filmic scenery questioning the boundaries of reality and fiction, but also narrative codes of cinema (tension curve, climax, plot point), playing with our expectations and leaving the mystery unravelled (Plot Point). The reassuring world of multiplied cinematographic kisses is shattered by a stroboscopic effect that plunges and looses us into the dizzying vertigo of the embrace where, as often in Provost’s cinema, love becomes a passionate battle in which monsters are finally unmasked (Gravity). In contrast with the turmoil of the background fireworks, the encounter of a couple seems to be tragically suspended in time, as if the characters were walking under water, their movements fettered by the weight of the matter, reaching for the viewer’s subconscious cinematic and emotional memory (The Divers). Finally letting go of realist constraints, and going back to the mirror-images of some of Provost’s famous previous works, we are finally diving into a cosmic ocean of ever metamorphosing baroque circumvolutions in which our minds try to capture reassuring forms before letting the ghostly demons blur our vision (Suspension). At the core of all those enthralling images is cinema itself, in its essential definition - made of altered times and movements, creating a new vision through intense sensations.
If the films can be considered as autonomous bubbles, indisputable links also emerge from their display in the Tim Van Laere Gallery; as indicated by the succession of titles, from Plotpoint to Gravity, The Divers and finally Suspension, we are physically involved into a deep exploration progressively gliding away from realist and familiar landscapes and falling into undisclosed territories. Playing once again with different mediums, Provost adds, with the presence of the photographed stills in the gallery, another dimension to the mystery of the films - new petrified particles of unsolved enigmas. All questions are irrelevant to our aroused senses and vision entirely rapt by the beauty and power of Provost’s dark poetry.


Muriel Andrin